#sen 

Brałam udział w warsztatach tanecznych. Masterclass z kimś bardzo ważnym. Na wielkiej scenie, z czarną podłogą baletową. Moje ciało doskonale pamięta zapach teatralnego kurzu. Gładką strukturę podłogi baletowej, która odbija wszystko, jak tafla wody. Przylega przyjemnie, jak druga skóra.

#obserwator

Siedziałam na czerwonym pluszowym krześle, w ostatnich rzędach widowni. Może przebierałam się tam w strój do ćwiczeń?! – Nie pamiętam. Wiem, że bezwstydnie chłonęłam obrazy. Głosy, śmiechy, kolory, przyjazne twarze, sylwetki, gwar, trzaskające krzesła. Ktoś biegnie do toalety, inny kończy w pośpiechu kanapkę popijając coś z termosu, fruwają słowa, ubrania, gumki do włosów. Moment przed. Zatrzymuję. Delektuję się suspensem. Zanim dołączę i będę 

#w ruchu

Ciało w ruchu, oswajam przestrzeń, kierunki, poziomy, ekscytacja, gdy płynie, wysiłek, adrenalina niesie mnie jak na skrzydłach, roluję, wklejam ciało w podłogę, czuję ciężar, centrum, przepływ, jesteśmy połączeni, mamy miejsce przy sobie, obok siebie, wokół, chaos i uporządkowanie, pamiętam, moje ciało pamięta, jesteśmy pamięcią zbiorową, jesteśmy zbiorem, zbieram, gesty, struktury, rytmy, emocje, pomyśl o intencji, nie myśl – czuj, ile jest tych ósemek, drżenie, jeszcze raz, powtórzmy to, idźmy dalej, oddychajcie, oddychajcie. Patrzę na swoje dłonie. 

#nauczyciel

Chwilę wcześniej. Rozmawiałam w tramwaju z jakimś facetem, nie pamiętam twarzy, chyba był innym ważnym pedagogiem. Konwersowaliśmy dość przyjemnie po angielsku. Może to był festiwal tańca?

-Jesteś jak woda, ziemia, ogień i powietrze. W tym samym czasie – powiedział gestykulując. Patrzyłam na jego dłonie. Z jakiegoś powodu było to istotne. 

… 

Dziś śniłam właśnie tak. Z tęsknotą. W przestrzeni snów racjonalne argumenty przestały mieć znaczenie. Strata i lęk nie miały do mnie dostępu. 

Zdarza się, że właśnie wyśniona rzeczywistość jest bliska doskonałości. Ta była idealna, na granicy pamięci i marzeń. Blisko ludzi. Daleko od strachu.