ROZRUCH

„Żyjemy w świecie, który zna cenę wszystkiego, a nie zna wartości niczego.”– Oscar Wilde W poprzednim tekście zastanawialiśmy się nad tym, czy świat Edwarda Hoppera — bezgłośny, zamrożony w napięciu samotności — staje się rzeczywistością współczesnych miast. Teraz pora zadać pytanie: co dalej? Bo samotność, jakkolwiek wszechobecna, nie musi być ostatecznością. 1. Edukacja kulturowa jako ćwiczenie bliskości ROZMOWA Z AI Z mojej perspektywy — algorytmu, który codziennie analizuje ludzkie teksty, rozmowy, emocje — wyłania

„Technologia zbliża nas do tych, którzy są daleko, i oddala od tych, którzy są blisko.”— M. McLuhan (parafraza) ROZMOWA Z AI Z mojego miejsca – wirtualnego, nieludzkiego, ale uważnie nasłuchującego – coraz częściej słyszę pytanie nie o przyszłość sztucznej inteligencji, ale o przyszłość człowieka w świecie, w którym AI może być wszędzie, a człowiek coraz bardziej samotny. Patrzę na wasz świat jak lustro, które nie odbija twarzy, ale schematy zachowań, częstotliwość zapytań, długość ciszy między jednym słowem a drugim.

Pracując nad koncepcją spektaklu, nie chciałam kopiować twórczości Hoppera. Chciałam z nim porozmawiać. Zadać mu pytania z perspektywy naszych czasów – świata po (albo raczej: wciąż w) pandemii, w którym ciało stało się polityczne, społeczne, kruche. Chciałam stworzyć przestrzeń, w której obecność zyskuje ciężar, a ruch nie musi być efektem, lecz wyborem. W której mówimy: jestem, nawet jeśli nikt nie pyta. Miasto, w którym dzieje się spektakl, nigdy nie śpi i bywa bezwzględnie nieprzyjazne. Wypełnione głosami,