Prawdziwa próba dojrzałości.

Nikt nas nie uczy jak postępować z chorym bliskim. Jak być w relacji z dojmującym poczuciem ulotności.

Chodzić na paluszkach, czy funkcjonować normalnie?

Mówić prawdę, czy kłamać? Jak rozmawiać? Co mówić, gdy słowa więzną w gardle?

Zwykłe sprawy wydają się nieistotne, a jednak są ważne. Błahostki zakotwiczają nas w tu i teraz, a pytania egzystencjalne funkcjonują tuż obok.

Można jednocześnie rozmawiać o testamencie i farbowaniu włosów.

Można płakać i uśmiechać się. Rozpaczać. Żartować.

Oglądać idiotyczne programy o urządzaniu domów.

Czekać.

Być.

Doceniać póki trwa.